Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Μουσικα Γουστα ( ή αγουστα) Parte Uno

Μουσική.μια έννοια,μια πραγματικότητα,ισως ενα χομπι..
Η μουσικη απο την αρχαιοτητα δημιουργουνταν για να χαιδευει τα αυτια του ανθρωπου με καθε ειδους μελωδιες (υμνοι,τραγουδια,εκκλησιαστικα,κλπ..) και να τον ταξιδευουν σε μια αλλη διασταση,στην οποια μπορει να ξεφυγει απο το καθεστως της πραγματικοτητας...
Με τα χρονια εξελισσεται σε μια βασικη ανθρωπινη αναγκη,απο την οποια μερικοι εξαρτιωνται,και αλλοι απλα, τερπονται. Φτανοντας ομως στο σημειο οπου η συγχρονη μουσικη υποθετικα συμβαδιζει με την εποχη, πολλοι θα εχουν διαπιστωσει οτι αυτο ΔΕΝ γινεται .
Τι θελω να πω. Σαφως ολοι θα καταλαβαινετε οτι αναλογα με την εποχη, τις συνθηκες, και πολλους αλλους παραγοντες, υπαρχει και ενα ειδος μουσικης που την χαρακτηριζει. Για παραδειγμα, ειχαμε τα 60's με τα twist και τις απαρχες της Rock, τα 70's με τη συνεχεια της, τα 80's  την Disco και τα πρωτα ειδη της Metal, και τα 90's με τα πρωτα ειδη ηλεκτρονικης μουσικη (beatakia, techno κ.α..) Αν συγκρινουμε λοιπον  καποια  διαχρονικα μουσικα κομματια,θα δουμε οτι καθε εποχη εχει το δικο της στυλ,και σαφως δεν γινεται αυτο το ειδος και στυλ να κολλησει σε μια μεταγενεστερη εποχη...
Τη σημερον ημερα, υπαρχουν απειρα μουσικα ειδη, ειτε  διασκευασμενα, ειτε..."παντρεμενα" ειτε συγχωνευμενα, ειτε απλα νεοσυστατα. Η μουσικη ακουγεται απολαυστικα ως μεσο χαλαρωσης η ως μεσο τερψης. Και στη συγχρονη εποχη, ολο και περισσοτεροι ζουν απο αυτη... Τα πολλα ειδη της μουσικης, εχουν σαφως και διαφορετικους ακροατες ανα ειδος, ειτε για συγκεκριμενους λογους, ειτε μονο λογω αρεσκειας.. Υπαρχουν βεβαια και οι περιπτωσεις της υπερβολης, η της ηλιθιοτητας, καθως καποιος μπορει να ακουει ενα ειδος, αλλα να μην ξερει ουτε το λογο, ουτε το ειδος, η να πιστευει λαθασμενα οτι το ειδος αυτο προσφερει κατι...
Σιγουρα θα σας εχει τυχει απειρες φορες,να βρεθειτε σε μια συζητηση περι μουσικης σε μια παρεα 2,3,4,η 10 ατομων,οπου τα μουσικα γουστα ποικιλλουν. Θα διατυπωθουν διαφορες και διαφορετικες αποψεις σχετικα με το τι θεωρει ο καθενας μουσικη, μελωδια, και αν αυτο το ακουσμα ειναι καλο,η ηχορρυπανση των ωτων. Αυτο μπορει να οδηγησει σε μια τεταμενη κατασταση λογω διαφωνιων,(ο καθενας θα "υποστηριζει" το ειδος που ακουει), και τελικα, κανεις δεν θα βγαλει ακρη, παρα μονο το ιδιο συμπερασμα. Ας ακουει ο καθενας ο,τι θελει,αρκει να μην ενοχλει τον αλλον! 
Σιγουρα,θα μου πειτε, ο καθενας το βλεπει διαφορετικα, γιατι το καθε ατομο εχει αλλο γουστο στο τι θα επιλεξει να ακουσει, και το δεχομαι απολυτα. Αλλα δεν συμφωνω με αυτους που ειναι ισχυρογνωμονες και επιμενουν οτι αυτο που ακουνε ειναι το τιτανομεγιστο μελωδικο ασμα,και θα επρεπε να κανει το ιδιο και ο υπολοιπος κοσμος γιατι πολυ απλα,ειναι το καλυτερο. (και σαφως ντυνονται και φερονται αναλογα.) Εδω λοιπον,θα αναλυσω/σχολιασω τις διαφορες αυτες κατηγοριες μια μια....(επειδη ειναι αρκετες, θα υπαρξουν και περισσοτερα μερη αυτου του αρθρου...)
Ξεκιναμε λοιπον...

1)Ο Σκυλας



Τι να πει κανεις για αυτη την κατηγορια..ειναι η σημερινη μαστιγα στην Ελλαδα. Τα σκυλαδικα ειναι η καταντια της ελληνικης μουσικης, και συναμα μια ακομα αποχαυνωτικη πραγματικοτητα. Αυτη η μουσικη ακουγεται σε περιθωριακα  μαγαζια που εχουν καθε λογης παραφωνους τραγουδιστες, και μαζευουν καθε καρυδιας καρυδι. Ο ακροατης αυτης της μουσικης λοιπον, ειναι ο σκυλας.
Ο σκυλας, μισητος η αγαπητος οπως και αν ειναι, ειναι το ειδος του ανθρωπου ο οποιος θα συχναζει σε τετοιου ειδους μαγαζια, φορωντας λαμε πουκαμισα με τριανταφυλλο στο πετο, χρυσες αλυσιδες στα χερια και στο λαιμο, που θα ταιριαζουν απολυτα με το δασυτριχο στηθος και το παρουσιαστικο αλα νταβατζη, που θα καταναλωσει τουλαχιστον 2-3 μπουκαλια, και που θα ειναι ετοιμος να σκορπισει τα λεφτα του σε καθε λουλουδου του μαγαζιου, ωστε να πεταξει τον κομματιασμενο μπαξε πανω στην σκηνη, στα μεγαλα του κεφια.
Ειναι επισης το ειδος που θα σε τρελανει αν αρχισεις να μιλας μαζι του για την μουσικη ,(γιατι δεν θα βγαλεις ακρη καθως θα προσπαθει να σε πεισει οτι αυτο που ακουει ειναι οντως μουσικη και οχι βιασμος των ωτων),και ακομα χειροτερα, ειναι το ειδος που αν τον εχεις αδερφο,αδερφη,φιλο ξαδερφο και μενετε στον ιδιο χωρο, ειτε θα σε ξυπνησει γλυκα με μια μελωδια απο τα ποιητικα και ποιοτικα  ασματα της μεγαλης Αντζελας Δημητριου, η θα συνεχιζει να σου ταλαιπωρει τα αυτια με τραγουδια του Ζαφειρη Μελα, και θα σε κανει να πιστευεις οτι εισαι οντως αμαρτωλη/αμαρτωλος, καθως βιωνεις ενα απο τα χειροτερα βασανιστηρια...


 ευχαριστως θα δεχομουν προτασεις και σχολια!
η συνεχεια στο επομενο μερος...


6 σχόλια:

  1. Φίλε χιμπατζή, θα μπορούσες να βάλεις καλύτερο παράδειγμα σκυλά από αυτό του Ζαφείρη Μελά. Γιατί είναι κάποιοι στο ζωικό βασίλειο που προσβάλλονται. Ο Ζαφείρης Μελάς είναι αξιοπρεπής τραγουδιστής στο είδος του, δεν έχει ξεφτυλιστεί για κανένα λόγο και η φωνή του είναι απίστευτα υπέροχη για το είδος μουσικής που τραγουδα, γι'αυτό θα έπρεπε να δώσει ένα ακραίο παραδειγμα για να συμβαδίζει με την Δημητρίου, π.χ. Πανταζής. Δεν είμαι "σκυλού", για να σε προλάβω, νομίζω ότι φαίνονται τα γούστα μου, απλά πρόσεχε ποια ονόματα θα χρησιμοποιείς ως παραδείγματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεκτον..αλλα ο Ζαφειρης Μελας τραγουδαι σκυλαδικα και τιποτα αλλο...τωρα οσο για το παραδειγμα συμφωνω και εχεις δικιο,θα μπορουσα να βρω κατι χειροτερο(τον Πανταζη θα τον βαλω αλλου),απλα ηταν ο 1ος που μου ηρθε,για να ταιριαζει με το σχολιο περι βασανιστηριου στο τελος..

      Διαγραφή
    2. Γιατί παρεξηγείσαι ωρή εσύ; Όταν γίνεσαι άγρια γουστάρω! xD

      Διαγραφή
    3. Χαχα βλάκα! Παρεξηγούμαι γιατί ο Μελάς μπορεί να είναι σκυλάς αλλά δεν έχει δώσει τροφή για ειρωνικά σχόλια ποτέ με την συμπεριφορά του. Υπάρχουν τόσα πολλά τρανταχτά παραδείγματα σκυλάδων που αξίζουν μια θέση στο άρθρο του χιμπατζή. Όχι ο μελάς πάντως!

      Διαγραφή
  2. Γιατί ρε παιδιά τι έχουν τα σκυλάδικα ? Μια χαρά τραγουδάκια βγαλμένα απο τη ζωή και επίκαιρα. Δια του λόγου το αληθές :

    http://youtu.be/SSRXD-YCA8Y

    (τώρα με τα μνημόνια είναι πιο επίκαιρο από ποτέ )



    Όσον για τις αγαπητές μας φίλες, στις οποίες το σύγχρονο δυτικό μοντέλο της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας δημιουργεί ψυχολογικές ανασφάλειες και δυσχεραίνει την προσπάθεια να αποδεχτούν τον εαυτό τους :

    http://youtu.be/CRE4FcZ0tro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά τα (κ)λετε, άρχοντα Chiba (και με το δίκιο σας, βέβαιαΖ), μα άλλο πράμα η τραγούδα κι’ άλλο η μουζίκα. Διότι η τραγούδα είναι στίχοι. Και οι στίχοι είναι γλώσσα. Και η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψης. Και αίσθησης. Ημεδαπής. Σε αντίθεση με την μουζίκα τής οποία το πεντάγραμμο είναι international «language».

    Αφού λεπόν ανήκω σ’ αυτούς που και με τον διάολΑ θα συνεργαζόταν για να μπορούν το «σ’ αγαπώ» να συνεχίσουν να το λένε «σ’ αγαπώ» και όχι π.χ. «i love you» δεν ασχολούμαι με είδη. Σπίτι μας, άλλωστε, όπως και στο Γραφείο, έχουμε τα πάνΔα. Όλα τα είδη. «Και τρίφτες για τυρί έχουμε και πετσέτες προσώπου έχουμε κι’ απ’ όλα έχουμε». Απ’ όλα τα μήκη και πλάτη τσι οικουμένης. Οπότενες εμείς το μόνο που κοιτάμε πάνΔα είναι το προϊόν να είναι καλό. Ή καβλό. Με ISO κ.λπ.

    Και νομίζω ότι το κριτήριο περί αυτού είναι απλούστατον. Ο «αυνάνας», (τουτέστινάνανα: «το ξύλο το απελέκητο», ο κουφός, ο έχων την αισθητική τσιμεντοσανίδας, καθώς και ο κάθε απόκλισης «δυσκοίλιος» κομπλεξικός), δεν διακρίνεται με βάση το τι ακούει ή το τι τραγουδάει αλλά με βάση το αν είναι σε θέση να ακούει ή να τραγουδάει. Όπου και να τον πάς δηλαδής τον κυρ - «πρόβλημα» ή όπου και να τον δεις, (να τον ακούσεις), θα σε «ανακατώσει».

    Το λούμπεν ή μικροαστικό ελληνικό τραγουδάκι στο οποίο προφανώς αναφέρεσθε λεπόν μαζί με τους εκπροσώπους του που φέρατε σαν παράδειγμα και οι οποίοι θεωρώ ότι σαφώς έχουν μικρότερη αξία ακόμα και από τις τρίχες των όρχεων σας δεν συγκατελέγονται στο «σκυλάδικο» αγαπητέ. Είναι «γατάδικο» αυτό το είδος υποκουλτούρας. Και σας διαβεβαιώνω ότι άλλο πράμα «η γάτα» και άλλο «ο σκύλος»... Άλλο πράμα τα ξε(γ)κώλια και άλλο η γυναίκα… Άλλο πράμα ο δήθεν και άλλο ο κανονικός… Δεν είναι το ίδιο...

    «Σκυλάδικο» και δη «καθαρόαιμο» με όλα του τα «εμβόλια» κ.λπ. και με εκείνο «το βλέμμα της αθωότητας με τα χαμηλωμένα του αυτάκια που σε καθηλώνει» είναι π.χ. αυτό εδώ και τα συναφή αξιότιμε:
    http://www.youtube.com/watch?v=wBzCnqhIL7Y
    Και είναι τίμιο «ζωάκι». Μπορείτε να πείτε δηλαδή δεν το γουστάρω ή το γουστάρω αλλά ξεφτίλα όχι, δεν μπορείτε να το πείτε. «Δεν ενοχλάει και κανένανα εξάλλου. Απλώς το δρόμο διασχίζει. Σκυφτό συνήθως αλλά εντάξει τώρα, δεν σημαίνει ότι αξίζει να το βάλουμε και κάτω από τις ρόδες. Εγώ τουλάχιστον πάντα φρενάρω». Να πατήσω «γάτα» η άνθρωπα, «ναι, να τους γαμήσω την μΠαναγία», δεν λέω. Αλλά «σκύλο» και μάλιστα «ράτσας» όχι. Ντρέπομαι. Φοβάμαι. Πάντα με τρομοκρατούσε το άδικο δάκρυ...

    Έχω και μία κάποια εκτίμηση στην αμεσότητα, μάλλον, γι’ αυτό. Το θεωρώ μέγα προσόν το να σε κάνει ο άλλος να αισθάνεσαι χωρίς να σου κάνει το μυαλό «ρεβυθόσουπα». Πάρτε παράδειγμα κι’ αυτούνο εδώ ας ούμε:
    http://www.youtube.com/watch?v=sHQ_aTjXObs
    Είναι θέμα «τα ευθύβολα» τώρα, «μη λέμε μαλακίες». Και λίγοι έχουν πάντα αυτό το ταλέντο (της αυθεντικότητας). «Να σε πετυχαίνουν» δηλαδή, «εκεί ακριβώς που πρέπει και με τον καλύτερο» πάνΔα «τρόπο»...

    ΑπάντησηΔιαγραφή